س ج مهاجرت


ناصر عزیز با اجازت نظرت رو عمومی کردم
راستش 1 دفعه حس کردم تو میز گردی نشستم و شما هم روبروم! همچین خبرنگاری سوال کردی!
حدس میزنم شما فقط 1 کم خسته هستید، از محیط اطرافتون، که میتونه ترکیبی از ارتباط های خانوادگی و دوستی، وضعیت مالی و کمبود حجم بالای ازادی های کوچک اجتماعی که از وجود خیلیاش هم اطلاعی ندارید باشه!
امیدوارم بعد از خوندن پستهای مهاجرت متوجه این موضوع شده باشی که من به هیچ عنوان تشویق یا منع مهاجرت رو مخصوصا تو فضای مجازی صحیح نمیدونم که سرنوشت ادمها بیشتر از هر چیز بایستی با فهم و معیارهای سنجش خودشون رقم بخوره. راهنمایی و مشورت تو این زمینه تنها وقتی صحیح و قابل اهمیت هست که از طرف کسی باشه که شناخت کامل و کافی روی شما و زندگیتون داشته باشه.
 1 پیشنهاد اما برای کسی که "تصمیم قطعی برای مهاجرت" گرفته و هیچ طوری نمیتونه قانونی مهاجرت کنه و واقعا جونش هم در خطر نیست دارم: برای مدت 1-2 سال تو خود ایران مهاجرت کنید و تجربه زیادی کسب کنید. به اندازه پول ودیعه خونه و 1 ماه اجاره و خوراک رو با خودتون بردارید و برید به نقطه ای صدها کیلومتر دورتر تو شهری کوچک یا دهی زندگی کنید و واقعی ارتباط مالی و ... رو با همه قطع کنید. متناسب با شغلهای موجود محل جدید زندگیتون، طبیعتا کارگری و کارهای سخت، امورات زندگی خودتون رو بگذرونید و اگر تخصص خاصی دارید سعی کنید تو اون زمینه هم پیگیر کار باشید. نگران هدر رفتن عمرتون هم نباشید که هر تجربه گوهری گرانبها و منحصر به فردی ست. درست عین 2 سال سربازی و کلی سختی و فشار و حقیر کردن پسرها و شعور اجتماعی و دسته جمعی مردم دال بر نیاز ان برای به اصطلاح "مرد زندگی شدن" انها.
بعد از این دوره بشینید و دوباره فکر کنید.

 

ازاد و 53 عزیز نمیدونم چه کاری از دست من بر میاد. اگه بتونم با کمال میل.
ناصر جون امیدوارم جواب سوال اولت رو داده باشم.

/ 5 نظر / 14 بازدید
حسین

سلام دوست روشنفکر م یادداشت خصوصی را بخوان آنچه درباره 22 خرداد نوشته بودی عالی بود درود

ununoctium

برای ما دخترا چه پیشنهادی داری که واسه دانشگاه رفتن هم از مامانمو بایستی اجازه بگیریم؟[قلب]

پرواز94

[لبخند]

Farshad

سلام وبلاگ خوبی داری تبریک می گم دوس داری با هم آشنا شیم اگه آره آیدیمو اد کن